Hoi ik ben Davey Gans en ik maak super graag mooie dingen

Omdat ik zo graag mooie dingen maak, besloot ik op een dag om alleen maar mooie dingen te gaan maken. Als je wilt dat ik voor jou mooie dingen ga maken.  Bel/app mij dan op 06-21278081 of stuur een mailtje naar info@gansmedia.nl

Ik doe alles
Alles wat met media, reclame en creativiteit te maken heeft.

Wat doe ik precies?
Video, fotografie, advertenties, logo’s, koffie drinken, vet veel Photoshoppen, muziek luisteren, marketing campagnes bedenken, genieten, bijhouden/opstarten van Facebook pagina’s, SEO, teksten schrijven, flyers, vissen, catalogi, banners, DTP. En nog veel meer. Deze website heb ik ook zelf gemaakt. Dus dat kan ik ook voor je doen.

Zeg het maar!

Ik ben niet duur

VIDEO

CHEYENNE TONEY  – MUZIEK CLIP 

VIBE GROUP – BEDRIJFSFILMS

AVID CARPROADTRIPS

MIJN VADER & IK – VRIJ WERK
Mede mogelijk gemaakt door de man die alles mogelijk maakte.

EEN PAAR KOOKVIDEO’S – MET LEONIE

DESIGN

FOTOGRAFIE

INSPIRATIE
Een “random” schrijfseltje. Geschreven toen ik besloot om alleen nog maar mooie dingen te gaan maken.  

Ja maar natuurlijk, het is nu half 11. 22:29  om precies te zijn. Donderdagavond en ik realiseer mij uit het niets dat ik momenteel een volledige mindset switch onderga. Ik raap mijn opa sloffen bij elkaar en ik denk na. Ik denk na over alles. Met alles bedoel ik ook echt, ja, alles. Van childhood memories tot recente gebeurtenissen. Plus de gehele wirwar van jaren, dagen, minuten en momenten uit mijn leven daartussen gepropt.

Uit het niets begreep ik het gewoon. Begreep ik wat er gaande was, waar ik mij bevond op dit moment en wat mij te wachten staat.

Als kind had ik altijd het idee, dat hetgeen in mijn hoofd. Dat ik zo duidelijk kon zien, en verbeelden. Op de 1 of andere manier naar buiten moest brengen. Ik zag het zo duidelijk. Tekenen hielp. Tekenen hielp heel goed. Bij oma op de lange eiken houten tafel. Met diepe groeven, en veel textuur. Zodat ik noodgedwongen 10 lagen papier, of een placemat moest gebruiken. Om er op die manier voor te zorgen dat ik een glad, fijn voelend oppervlak had om op te tekenen. De tekentafel, lieve mensen, die tekentafel van oma! Onze knutsel oma, die lag vol met goeie shit gek. A3 papieren, roze papiertjes, stiften, potloden, lijm, plakband, gevulde etui’s, glitters, meerdere soorten papier, dik papier, dun papier, ALLES wat je maar kon bedenken. Lag daar, op die tafel. Nietmachine. Daar was het gezellig, met mijn grote neven, “kleine” nichtje en een irritant 2 kleine staartjes bezittend lief spring in ’t veld, mijn zusje.

Daar tekenden de jongens motoren, draken en Dragon Ball-Z. Met spieren! De meiden focusten zich meer op de paardjes, prinsesjes en andere roze meuk. Maar we hielpen elkaar, als familie. Gaven complimentjes en tips. Wij tapeten een step in, kleurde deze step zwart met een naar benzine ruikende stift en stepten naar de vuilnisbelt. Om de grote gele, verlaten schoolbus te voorzien van nog meer gesteente. Dat hard gierend door de lucht het gele aluminium voorzag van een verse, dikke deuk. De ramen waren allemaal al gesneuveld, dat had Jim gedaan.

 Daar was het leuk man, mooie tijd. Die fantasie. Hollend verstoppertje spelen tussen een gigantische rij van enorme vrachtwagens. Terwijl wij aangevallen werden door krokodillen, die verscholen zaten tussen de oude en verrotte autobanden. We waren helemaal motherfucking zwart van al die teer en troep en die andere zwarte teringbende die gepaard gaat met vrachtwagens.

Genoeg childhood memories G.

Let’s continue.

“Ik heb dus blijkbaar een droom, een realistische. Een weldoordachte droom, een haalbaar doel.”

De weg die zich hiervoor een weg zou moeten vinden zal er 1 zijn die het moeilijk gaat krijgen om het asfalt lekker glad te houden.

We zitten in de auto, de plek waar blijkbaar de meeste ideeën geboren worden.
Zeer soepele geboortes vaak. Het enige dat jij mij zal zien doen op het moment dat de eerste weeën in aantocht zijn, het enige dat jij, mij, zal zien doen. Is. Helemaal niks. Je kent het wel, zo een blik. Die werkelijk waar geen enkele vorm van aanwezigheid vertoond. Puur gefocust op witte lijnen, asfalt en de auto voor, naast en achter je. Dan schoppen ze. Ik speel daar direct op in. Uiteraard, als ik het niet doe zal het een zware bevalling worden. Misschien wel een miskraam. Gebeurd ook wel is, en die zijn kut. Daar kan ik nou écht níet mee leven. Goed, al rijdend kwam ik er dus achter dat als ik aan helemaal niks denk. Dat ik gewoon 1 onaantastbare, witte, lege en immens indrukwekkende leegte creëer in mijn brein. En ik mij focus op een hele simpele, doch concentratie vereisende taak, zoals autorijden. Als ik dat doe, dan krijg ik een idee. Soms hele goede, soms andere ideeën. Maar meestal gewoon ideeën, bruikbare shit. En het is aan mij de taak om die bruikbare shit toe te passen op alles dat ik nu doe. En alles dat ik nu doe moet bijdragen aan alles wat ik later wil. Hetgeen dat ik later wil is wellicht groots, maar niet onhaalbaar.

” Hetgeen dat ik later wil is wellicht groots, maar niet onhaalbaar.”

We blikken even terug naar de tekentafel, daar waar ik zo dringend op zoek was naar het realiseren van mijn visuele gedachtes. Dat waren blijkbaar mijn toenmalige ideeën, toen rookten de tijgers nog. En maakte ik mij niet druk om geld, doelen en ambities. Toen wilde ik gewoon vet graag tekenen wat ik mijn hoofd had. En als dat lukte, vaak niet. Volgens anderen wel. Maar als dat dus lukte, en ik vond zelf ook dat het gelukt was. Ja gek, leipe shit. Extase van geluk en voldoening. Vol trots keek ik naar het eindresultaat. Om het de volgende dag met argwaan te bekijken, wetend dat ik beter kan. Dat het mooier kan. Mensen tekenen stripfiguren, honderden, duizenden. Miljoenen zullen er getekend zijn. Allemaal mooier dan dit, ik kwam geeneens in de buurt. Maar voor nu is het prima, het is een stap. Een stap dichterbij de perfecte Donald Duck.

” Vol trots keek ik naar het eindresultaat. Om het de volgende dag met argwaan te bekijken, wetend dat ik beter kan.”

In de Donald Duck had je 1 pagina, die vond ik leuk. Daar zag ik voor het eerst getekende tekeningen (hehe, logisch ’getekende tekeningen’) van leeftijdgenoten door heel Nederland. Die hun tekening ingestuurd hadden en in de Donald Duck terecht kwamen. Kan mij goed herinneren dat ik een keertje flink schrok van een tekening. Die was godverdomme mooier dan de Donald Duck in het stripboek. Ik was weer terug bij af, ik had nog een lange weg te gaan om die skills te beheersen.

Latje lag weer hoger.

Dus ik kocht een tekenboek.

Het is nu donderdagavond, 23:52, ik ging eigenlijk chillen.

Doei

Dit ben ik. Naast mijn vader. 

En dit is een escalerende timelapse die ik graag nog even wilde delen.